محمدمهدی جنگیچی مینابی، دانش‌آموز قربانی ۱۰ ساله کلاس پنجم دبستان شجره طیبه میناب، فرزند آقای عباس جنگیچی مینابی و خانم مرضیه جنگیچی بود. پیکر مطهر محمدمهدی در طیبی‌شاهی به خاک سپرده شد. او پس از ۲۵ سال چشم‌انتظاری، نور زندگی خانواده‌اش شد؛ کودکی مهربان و دوست‌داشتنی که حضورش شادی را به خانه آورده بود، اما عمر کوتاهش در حادثه تلخ حمله به مدرسه شجره طیبه به پایان رسید.
صبح نهم اسفند ۱۴۰۴، محمدمهدی هنگام وقوع انفجار در حیاط مدرسه حضور داشت. شدت موج انفجار، پیکر کوچک او را به هوا پرتاب کرد و ترکش‌های فراوان، بدنش را مجروح ساخت. او نیز همچون دیگر دانش‌آموزان مظلوم این مدرسه، در حمله‌ای که فضای امن آموزش را به صحنه‌ای از ویرانی تبدیل کرد، مظلومانه جان باخت و خانواده‌اش را در اندوهی عمیق فرو برد.
پس از رفتن محمدمهدی، پدرش برای زنده نگه داشتن یاد فرزندش، مسیر خانه تا مزار او را با طرح‌هایی اسکتبارستیزانه نقاشی کرد؛ مسیری که هر روز با دلتنگی آن را طی می‌کند. مزار محمدمهدی که در پارک مقابل خانه قرار دارد، همیشه با دوچرخه‌های کوچک و حضور کودکان محله همراه است؛ کودکانی که پدر محمدمهدی را «عمو» صدا می‌زنند و با حضورشان، یاد محمدمهدی را زنده نگه می‌دارند. این صحنه، روایت پدری است که اگرچه فرزندش را از دست داده، اما اجازه نداده نام و خاطره او در گذر زمان فراموش شود.
