محمدمهدی جنگیچی مینابی، برای مادرش فقط یک پسر نبود؛ عزیزترین بخش زندگی‌اش بود. پسری که با زبان شیرین خودش به مادر می‌گفت: «مامان، تو ستاره منی.» جمله‌ای ساده و کودکانه، اما آن‌قدر پر از محبت که حالا می‌تواند یکی از ماندگارترین خاطرات یک مادر از فرزندش باشد.

مادرها برای فرزندانشان هزاران تصویر از آینده دارند؛ روزهایی که پسرشان بزرگ‌تر می‌شود، قد می‌کشد، درس می‌خواند و آرزوهایش را دنبال می‌کند. محمدمهدی هم هنوز در ابتدای راه بود؛ دانش‌آموزی که قرار بود سال‌های زیادی را در کنار خانواده‌اش زندگی کند، بخندد و خاطرات تازه بسازد.

حالا برای مادر محمدمهدی، جای خالی همان پسری مانده که او را «ستاره» خودش می‌دانست. شاید هیچ ستاره‌ای نتواند جای فرزند را پر کند، اما خاطره آن جمله برای همیشه باقی می‌ماند؛ «مامان، تو ستاره منی.»