محمدصدرا زارعی‌پور، دانش‌آموز قربانی ۹ ساله کلاس سوم ابتدایی، فرزند آقای مهدی زارعی‌پور و خانم فائقه میرشکاری بود که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب آسمانی شد. پیکر مطهر محمدصدرا در سندرک به خاک سپرده شد. او تنها فرزند خانواده بود و از همان سال‌های نخست زندگی، روحیه‌ای متفاوت، مؤمن و مسئولیت‌پذیر داشت. خانواده‌اش نقل می‌کنند که از دوران کودکی با قرآن، مسجد و مراسم‌های مذهبی انس گرفته بود و همین فضای معنوی، شخصیت آرام و پخته‌ای به او بخشیده بود.
محمدصدرا کودکی باهوش، خوش‌اخلاق و مهربان بود که علاقه ویژه‌ای به درس، به‌ویژه ریاضیات داشت. او بخش‌هایی از قرآن کریم، از جمله آیت‌الکرسی و سوره‌های جزء سی‌ام را حفظ کرده بود و با اشتیاق در کلاس‌های قرآن، مداحی و برنامه‌های فرهنگی مسجد شرکت می‌کرد. خانم فائقه میرشکاری، مادر محمدصدرا، می‌گوید از همان چهار سالگی که محمدصدرا در مراسم تشییع یک شهید گمنام حضور یافت، علاقه عمیقی به شهدا و ارزش‌های دینی در وجودش شکل گرفت. او همچنین بارها در نوشته‌ها و نقاشی‌های کودکانه‌اش عشق به ایران را ابراز کرده و آرزو داشت در آینده مانند پدرش، مهدی زارعی‌پور، در خدمت کشورش باشد.
صبح روز حادثه، محمدصدرا برخلاف همیشه از پدرش خواست که خودش او را به مدرسه برساند. پیش از خروج از خانه، مادرش را با مهربانی در آغوش گرفت و هنگام رسیدن به مدرسه نیز پدرش را بوسید؛ بی‌آنکه کسی بداند این آخرین دیدارشان خواهد بود. دقایقی پس از تماس مدرسه با خانواده، پدر با عجله به سمت مدرسه حرکت کرد، اما در مسیر شاهد وقوع انفجار و ویرانی کامل ساختمان شد. او از نخستین افرادی بود که به محل حادثه رسید و ساعت‌ها در کنار مردم و نیروهای امدادی، میان آوارها به جست‌وجوی فرزندش پرداخت؛ جست‌وجویی که سرانجام به شناسایی پیکر محمدصدرا انجامید.
محمدصدرا زارعی‌پور با وجود عمر کوتاهش، یادگاری از ایمان، محبت، وطن‌دوستی و اخلاق نیکو از خود به جا گذاشت. نام او امروز در کنار دیگر قربانیان دانش‌آموز میناب، یادآور کودکی است که با قلبی سرشار از عشق به خدا، قرآن، خانواده و میهن، جاودانه شد و خاطره لبخند، ادب و معنویت او برای همیشه در دل خانواده، دوستان و مردم سرزمینش باقی خواهد ماند.
