ضحا پسند، دانش‌آموز قربانی کلاس دومی مدرسه شجره طیبه، دختر آقای ابراهیم پسند و خانم سکینه نجاتی بود.
پدر ضحا سه سال پیش از این حادثه از دنیا رفته بود، اما ضحی هر سال، روز تولد پدرش را به یاد داشت. او و مادرش هر سال در این روز به بهشت‌زهرا می‌رفتند، بر سر مزار پدر شمعی روشن می‌کردند و جشن کوچکی برایش می‌گرفتند.
صبح روز نهم اسفندماه ۱۴۰۴، پیش از رفتن به مدرسه، ضحی به مادرش گفته بود: «زود میام خونه… بریم سر مزار بابا برای تولدش.» این جمله، آخرین قرار ساده‌ای بود که هیچ‌وقت به انجام نرسید.
همان روز، مدرسه هدف حملهٔ موشکی قرار گرفت. مادر ضحی خود را به مدرسه رساند، اما از دخترش نشانی نیافت. دو روز در انتظار و بلاتکلیفی گذشت تا اینکه پیکر ضحی پیدا شد.
با جان‌باختن ضحا، مادرش، که پیش‌تر همسرش را نیز از دست داده بود، اکنون تنها و بدون همسر و فرزند، همراه با دختر بزرگ‌ترش است.
