سپهر کریمی، دانش‌آموز قربانی ۹ ساله کلاس چهارم دبستان شجره طیبه میناب، صبح نهم اسفند ۱۴۰۴ مانند همیشه برای آموختن راهی مدرسه شد، اما در حمله به این مدرسه آسمانی شد. او فرزند محمدرضا کریمی و راضیه درویشی بود و پس از تشییع، در زادگاهش حاج خادمی به خاک سپرده شد. نام سپهر در کنار دیگر قربانیان دانش‌آموز میناب، یادآور کودکی است که آینده و آرزوهایش در همان روز ناتمام ماند.
پس از حادثه، خانواده سپهر ساعت‌هایی سخت و پراضطراب را در جست‌وجوی او سپری کردند. در میان آوار و پیکرها، امید داشتند که شاید فرزندشان سالم پیدا شود، اما سرانجام پیکر سپهر از روی لباس ورزشی‌اش شناسایی شد؛ لحظه‌ای تلخ که انتظار خانواده را به اندوهی ماندگار تبدیل کرد و برای همیشه در خاطر آنان باقی ماند.
مادر سپهر از علاقه فراوان فرزندش به فوتبال یاد می‌کند و می‌گوید بهترین هدیه برای او همیشه یک توپ یا لباس ورزشی بود. سپهر ساعت‌های زیادی را با شور و شوق به فوتبال و بازی‌های مورد علاقه‌اش می‌گذراند و رؤیای درخشیدن در زمین فوتبال را در سر داشت. امروز اما از آن آرزوها، تنها خاطرات، لباس‌های ورزشی و وسایل کودکی‌اش برای خانواده به یادگار مانده است.
نام سپهر در کنار دیگر قربانیان دبستان شجره طیبه، یادآور مظلومیت کودکانی است که بی‌گناه جان خود را از دست دادند. یاد این دانش‌آموز ۹ ساله، با لبخندهای کودکانه، علاقه‌اش به فوتبال و لباس ورزشی که آخرین نشانه حضورش برای خانواده بود، برای همیشه در حافظه مردم میناب زنده خواهد ماند.
