ندا صلحی‌زاده، معلم دلسوز دبستان شجره طیبه میناب، از آن دسته آموزگارانی بود که معلمی را تنها یک حرفه نمی‌دانست؛ بلکه آن را مسئولیتی همراه با عشق و تعهد می‌دید. او متولد کرمان بود و پس از ازدواج در میناب زندگی خود را آغاز کرد. مادری مهربان برای حامی و نیلا و معلمی محبوب برای دانش‌آموزانش بود؛ بانویی که با اخلاق نیکو، ساده‌زیستی و روحیه مسئولیت‌پذیر، در میان خانواده، همکاران و شاگردانش جایگاه ویژه‌ای داشت.
ندا صلحی‌زاده در کنار آموزش، روحیه‌ای هنرمندانه و خلاق داشت. از دوخت لباس‌های محلی بندری تا پرورش گل و گیاه و فعالیت‌های هنری، همه را با علاقه دنبال می‌کرد. کسانی که او را می‌شناختند، از مهربانی و توجه ویژه‌اش به کودکان می‌گویند؛ معلمی که برای دانش‌آموزانش فقط انتقال‌دهنده درس نبود، بلکه پناهی آرام و دلسوز به شمار می‌رفت.
در روز حادثه، ندا صلحی‌زاده در کنار دانش‌آموزانش ماند. روایت یکی از دانش‌آموزان بازمانده از لحظاتی می‌گوید که او برای آرام کردن کودکان، آن‌ها را در آغوش می‌گرفت و به آن‌ها امید می‌داد. او در این حادثه همراه با فرزند ۱۱ ساله‌اش حامی صادقی جان خود را از دست داد و دخترش نیلا، یادگار این مادر و برادر، باقی ماند. نام ندا صلحی‌زاده امروز یادآور مادری، معلمی و انسانی است که مهر و مسئولیت را تا آخرین لحظه با خود همراه داشت.
