هفت سال بیشتر نداشت؛ کودکی که هنوز دنیایش پر از بازی، خنده، دفترهای رنگی و رؤیاهای کودکانه بود. امیر محمدی، فرزند آقای الهداد محمدی و خانم حبیبه قورچی‌نژاد، دانش‌آموز پایه دوم دبستان شجره طیبه میناب، یکی از کودکانی بود که در حمله به این مدرسه، در کنار همکلاسی‌ها و معلمانش آسمانی شد. کودکی که باید سال‌های بسیاری را در کنار خانواده، دوستان و معلمانش سپری می‌کرد، اما زندگی‌اش کوتاه‌تر از چیزی که تصور می‌رفت شد.

امیر مانند بسیاری از کودکان هم‌سن‌وسالش، هر روز با شوق آموختن راهی مدرسه می‌شد؛ جایی که برای او تنها محل درس خواندن نبود، بلکه خانه‌ای برای دوستی، یادگیری و ساختن آینده بود. او نیز آرزوهایی کودکانه در دل داشت؛ آرزوهایی که قرار بود سال‌ها بعد به ثمر بنشیند، اما تقدیر الهی مسیر دیگری را برایش رقم زد و نامش را در کنار قربانیان مظلوم مدرسه شجره طیبه ثبت کرد.

یاد امیر، یاد همه کودکانی است که بی‌گناه قربانی خشونت شدند؛ کودکانی که تنها جرمشان حضور در کلاس درس و تلاش برای ساختن آینده‌ای روشن بود. امروز نام امیر محمدی در حافظه مردم میناب و ایران به عنوان یکی از قربانیان دانش‌آموز این حادثه تلخ ماندگار شده است؛ کودکی که اگرچه عمرش کوتاه بود، اما یاد و نامش تا همیشه در دل‌ها زنده خواهد ماند.