هانی پریتقینژاد، دانش‌آموز قربانی ۱۰ ساله کلاس چهارم ابتدایی، فرزند هادی پریتقینژاد و بتول حیدری بود که در حمله ناجوانمردانه دشمن آمریکایی-صهیونیستی به دبستان «شجره طیبه» میناب به آسمانی شد. پیکر مطهر این دانش‌آموز در میناب به خاک سپرده شده است.
در میان قربانیان مظلوم این جنایت، نام هانی در کنار برادر کوچکش حامد ثبت شد؛ دو برادری که صبح با کوله‌پشتی‌های مدرسه از خانه خارج شدند، اما دیگر هرگز به آغوش خانواده بازنگشتند. آنچه این داغ را برای خانواده پریتقینژاد جان‌سوزتر کرد، روزهای طولانی جست‌وجوی پدر و مادر برای یافتن نشانی از هانی بود.
هادی پریتقینژاد، پدر هانی، روایت می‌کند که از نخستین لحظات حادثه، در میان آوار و پیکرهای دانش‌آموزان به دنبال فرزندش می‌گشت. بارها عکس‌های پیکرهای منتقل‌شده به بیمارستان را بررسی کرد، اما هیچ اثری از هانی نبود. او بارها و بارها کاورهای پیکر جان باختگان را گشود، اما هر بار ناامیدتر از قبل بازگشت.
سرانجام پزشکان به او گفتند که دیگر از عهده شناسایی برنمی‌آید و باید مادر هانی نیز برای شناسایی مراجعه کند. بتول حیدری، مادر هانی، در میان قطعات پراکنده پیکرها، تنها از روی فرم انگشتان یک پا، فرزندش را شناخت؛ پایی که به تنها نشانه هانی برای خانواده تبدیل شد. حتی پس از آن نیز برای اطمینان، آزمایش دی‌ان‌ای انجام شد؛ چرا که شدت انفجار، امکان شناسایی کامل بسیاری از پیکرها را از خانواده‌ها گرفته بود.
پدر از رابطه عمیق خود با فرزندانش می‌گوید؛ رابطه‌ای که فراتر از پدر و فرزندی بود. هانی و حامد تنها فرزندان خانواده بودند و بیشتر ساعت‌های روز را در کنار پدرشان سپری می‌کردند. آخر هفته‌ها با هم به دریا، باغ یا شهربازی می‌رفتند و شب‌ها کنار هم بازی می‌کردند. او می‌گوید اکنون هر گوشه خانه، جای خالی هانی را فریاد می‌زند و دلتنگی، او را هر روز چندین بار به گلزار شهدای میناب می‌کشاند.
هانی در خانواده‌ای مذهبی رشد کرده بود. همراه برادرش در هیئت‌های عزاداری امام حسین (ع) حضور داشت، به حفظ قرآن علاقه‌مند بود و از کودکی با فرهنگ اهل‌بیت(ع) انس گرفته بود. در کنار فعالیت‌های مذهبی، روحیه‌ای شاد و کودکانه داشت و اوقات خود را با درس، بازی و بودن در کنار خانواده سپری می‌کرد.
روایت خانواده پریتقینژاد، روایت پدر و مادری است که برای یافتن نشانی از فرزندشان، میان آوار و قطعات پیکرهای کودکان سرگردان شدند و در نهایت، تنها یک پا را به عنوان یادگار فرزندشان پذیرفتند. با این حال، نام هانی پریتقینژاد در کنار دیگر قربانیان دبستان شجره طیبه، برای همیشه در حافظه مردم میناب و ایران زنده خواهد ماند؛ کودکی که مظلومانه پر کشید، اما یاد و خاطره‌اش هیچ‌گاه از دل‌ها پاک نخواهد شد.
