مهدی ذاکری، دانش‌آموز قربانی ۸ ساله کلاس سوم دبستان شجره طیبه میناب، فرزند آقای حسین ذاکری و خانم ثریا پابرجی بود. او همراه خواهرش ریحانه، هر روز با شور و شوق راهی مدرسه می‌شد؛ دو خواهر و برادری که خانه را با خنده‌های کودکانه‌شان سرشار از زندگی کرده بودند. اما صبح نهم اسفند ۱۴۰۴، هر دو در حمله به مدرسه شجره طیبه آسمانی شدند و خانواده ذاکری در یک روز، داغدار دو فرزند خود شدند.
یکی از زیباترین خاطرات مهدی، علاقه عمیق او به امام رضا(ع) بود. پدرش هر سال برای او و خواهرش قلک‌های سفالی می‌خرید تا عیدی و پول‌توجیبی‌هایشان را در آن جمع کنند و در سفر به مشهد، به حرم مطهر امام رضا(ع) هدیه دهند. مهدی با شوق، هر سکه و اسکناس کوچکی را در قلکش می‌انداخت و منتظر روزی بود که دوباره به زیارت برود. پس از او، آن قلک، توسط پدر و مادرش به خادمان آستان قدس رضوی سپرده شد تا به نیابت از مهدی به حرم امام رضا(ع) تقدیم شود.
امروز از مهدی، علاوه بر خاطرات شیرین کودکی، یادگارهایی چون کتاب‌ها، کوله‌پشتی مدرسه و همان قلک سفالی باقی مانده است؛ یادگاری‌هایی که برای خانواده‌اش معنایی فراتر از چند وسیله ساده دارند. نام مهدی ذاکری در کنار خواهرش ریحانه، به عنوان دو کودک قربانی مدرسه شجره طیبه، در حافظه مردم میناب و دل همه کسانی که روایت زندگی کوتاه اما پرنورشان را شنیده‌اند، جاودانه خواهد ماند.
