جان باخته حامد پریتقینژاد، دانشآموز ۸ ساله کلاس اول ابتدایی، فرزند هادی پریتقینژاد و بتول حیدری بود. او صبح روز ۹ اسفند همراه با برادرش، هانی پریتقینژاد، راهی مدرسه شجره طیبه میناب شد؛ اما در حمله آمریکا و اسرائیل به این مدرسه، هر دو برادر در کنار یکدیگر آسمانی شدند.
پیکر مطهر حامد پریتقینژاد پس از تشییع، در میناب به خاک سپرده شد؛ شهری که امروز مزار او و دیگر دانشآموزان، یادآور تلخترین روز تاریخ خود است.
پدر او، هادی پریتقینژاد، در روایتهایی که پس از این حادثه بیان کرده، از داغی سخن میگوید که هرگز از خاطرش پاک نمیشود. او میگوید پس از جان باختن دو فرزندش، دیگر هیچ روزی مانند گذشته نبوده و صحنههای آن روز، از لحظه رسیدن به مدرسه تا دیدن پیکرهای فرزندانش، همواره در ذهنش زنده مانده است.
او از پیوند عمیق میان خود و دو فرزندش نیز یاد میکند؛ اینکه سه نفرشان همیشه کنار هم بودند و به سختی از یکدیگر جدا میشدند. پس از پرکشیدن حامد و هانی، پدر تنها راهی حرم مطهر امام رضا(ع) شد؛ سفری که با جای خالی دو کودکش، تلخترین سفر عمر او بود.
مادر دو کودک، بتول حیدری، نیز در یک روز، هر دو فرزند خود، حامد و هانی، را تقدیم کرد و در شمار مادرانی قرار گرفت که سنگینترین داغ ممکن را بر دل دارند؛ مادری که صبح، دو کودک خود را راهی مدرسه کرد و غروب، هر دو را در آغوش نداشت.
داغ این خانواده تنها بخشی از اندوه بزرگ مردم میناب است. عباس حیدرییار، از بستگان شماری از دانشآموزان، میگوید خانواده آنان با تمام ۳۴ دانشآموز شهید نسبت خانوادگی دارد و تقریباً در هر شاخه از این خاندان، کودکی آسمانی شده است. به گفته او، از خانواده داییها، عموها، عمهها و دیگر بستگان، بسیاری عزادار فرزندان خود شدهاند و این حادثه، سوگی مشترک را بر یک خاندان گسترده تحمیل کرده است.
نام حامد پریتقینژاد امروز در کنار نام برادرش هانی پریتقینژاد برای همیشه در حافظه مردم میناب ماندگار است؛ دو برادری که در کنار هم زندگی کردند، در کنار هم به مدرسه رفتند و در کنار هم نیز .