احد هنوز چشم‌به‌راه سبحان است؛ همان برادری که هر روز منتظر بود از مدرسه برگردد و دوباره کنارش باشد. برای احد، رفتن سبحان هنوز معنای رفتن همیشگی را پیدا نکرده؛ او فقط منتظر است برادرش برگردد.