روایت پدر ماکان نصیری، از دانش‌آموزان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، یکی از تلخ‌ترین روایت‌های این حادثه است. ماکان، دانش‌آموز کلاس اولی، تنها دانش‌آموزی بود که پس از حمله هیچ اثری از پیکرش پیدا نشد و نتیجه آزمایش DNA نیز نشان داد که او در شمار مفقودالاثران این حادثه قرار دارد. پدرش از آخرین صبحی می‌گوید که ماکان با لبخند و بوسه از خانه بیرون رفت؛ صبحی که قرار بود مانند هر روز به مدرسه برود، اما هرگز به خانه بازنگشت.

او از روزهای بی‌پایان جست‌وجو روایت می‌کند؛ از ساعت‌ها حضور در محل حادثه و سردخانه، شناسایی پیکرها، پیدا شدن تنها یک لنگه کفش از فرزندش و امیدی که با وجود گذشت زمان هنوز در دلش زنده مانده است. جمله «یا در سردخانه‌ام یا در خانه، چشم‌انتظار» خلاصه روزهای دشوار این پدر است؛ روزهایی که میان انتظار و اندوه سپری شده و هنوز چشم به راه یافتن نشانی از فرزندش است.

متن کامل این روایت را می‌توانید از طریق سایت دنیای اقتصاد مطالعه کنید.