مادران میناب، در میان اشک و سکوت، با فرزندانشان وداع می‌کنند؛ کودکانی که روزی با دست‌های کوچکشان به آغوش مادر پناه می‌بردند و حالا مادر باید برای آخرین بار کنار آنها بایستد. برای یک مادر، هیچ واژه‌ای برای چنین لحظه‌ای کافی نیست؛ نه برای فرزندی که با هزار امید بزرگش کرده و نه برای جای خالی‌ای که از این پس در خانه باقی می‌ماند.

وداع مادر با فرزند، شاید سنگین‌ترین تصویر یک داغ باشد. مادران میناب، فرزندانشان را بدرقه کردند؛ اما قصه این کودکان با رفتنشان تمام نمی‌شود. نامشان در خاطرات مادران، در عکس‌های خانوادگی، در نیمکت‌های خالی و در قلب شهری که آنها را از دست داد، زنده خواهد ماند. میناب، فرزندانش را فراموش نخواهد کرد.