میناب، شهر مردمی که دل در گرو امام رضا(ع) دارند، روزی تلخ را تجربه کرد؛ روزی که مدرسه، به جای صدای درس و بازی کودکان، شاهد حادثه‌ای دردناک شد. دانش‌آموزانی که با امید و آرزو راهی مدرسه شده بودند، قربانی خشونتی شدند که هیچ کودکی نباید آن را تجربه کند. پشت هر نام، یک خانواده ایستاده بود؛ پدر و مادری که چشم‌انتظار بازگشت فرزندشان بودند و کودکی که باید آینده‌اش را در همین کلاس‌ها می‌ساخت.

میناب اما این رنج را در سکوت فراموش نمی‌کند. مردمی که با عشق به امام رضا(ع) زندگی می‌کنند، یاد کودکان قربانی را در دل نگه داشته‌اند؛ کودکانی که سهمشان از زندگی باید خنده، درس، بازی و آینده می‌بود، نه جنگ و خشونت. میناب، روایت کودکانی است که رفتند، اما نام و خاطره‌شان در دل این شهر و در میان مردمش باقی خواهد ماند.