گاهی یک شعر یا یک جمله، بی‌آنکه نیاز به توضیح داشته باشد، انسان را به یاد چهره‌ای می‌اندازد که دیگر در میان ما نیست. «موهات پریشونه، کیفت پر از خونه…» برای بسیاری، یادآور کودکی است که روزی با کوله‌پشتی و آرزوهای کودکانه راهی مدرسه شد، اما هرگز به خانه بازنگشت.

نام محمد رئوفی‌نیا امروز در کنار دیگر کودکان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، یادآور عمق اندوهی است که بر خانواده‌ها و مردم این شهر گذشت. یاد او در خاطره همکلاسی‌ها، عزیزان و همه کسانی که روایت آن روز را شنیده‌اند زنده مانده و هر بار که از او سخن گفته می‌شود، دلتنگی آن روزهای تلخ دوباره جان می‌گیرد.