کلاس اولیها، همان دانشآموزان کوچکی که با کیفهایشان راهی مدرسه شده بودند؛ با دفترهای مشق، زنگ تفریح و هزاران رؤیای کودکانهای که برای آیندهشان داشتند. اما نهم اسفند، مدرسه برای آنها دیگر شبیه روزهای قبل نبود. یک لحظه کافی بود تا یک کلاس درس، یک دنیا خاطره و زندگی خانوادههای زیادی برای همیشه تغییر کند. هیچ پدر و مادری تصور نمیکرد فرزندش را راهی مدرسه کند و بعد، چشمانتظار خبری از او بماند.
امروز که به تصاویر و روایتهای آن روز نگاه میکنیم، سخت است باور کنیم این نیمکتها و کلاسها، جایی برای درس خواندن همین دانشآموزان بوده است؛ دانشآموزانی که باید دغدغهشان مشق فردا، امتحان و بازی با دوستانشان میبود. نهم اسفند، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ بخشی از حافظه میناب است؛ خاطره دانشآموزانی که نامشان را باید گفت، قصهشان را باید شنید و اجازه نداد فراموش شوند.
