در این قاب، چهره‌هایی کنار هم قرار گرفته‌اند که هرکدام روزی با عشق و مسئولیت قدم به کلاس گذاشتند؛ معلمانی که برای دانش‌آموزانشان فقط آموزگار درس‌های مدرسه نبودند، بلکه بخشی از دنیای کودکی و خاطرات هر روزشان بودند. آن‌ها با حضورشان به کلاس معنا می‌دادند، آموخته‌هایشان را با شاگردان قسمت می‌کردند و برای آینده بچه‌ها آرزوهایی در دل داشتند.

معلمان قربانی میناب، هرکدام زندگی، خانواده، خاطره و رؤیاهای خود را داشتند؛ اما نامشان برای همیشه با مدرسه شجره طیبه و دانش‌آموزانی گره خورد که دیگر فرصت دیدن دوباره معلم‌هایشان را پیدا نکردند. جای خالی آن‌ها در کلاس‌ها، در میان همکاران و در خانه‌هایشان باقی مانده است؛ جای خالی انسان‌هایی که بودنشان برای بسیاری از دانش‌آموزان، بخشی از آرامش و روزمرگی مدرسه بود.