مطهره تنها ۱۰ سال داشت؛ دانش‌آموزی که هنوز سال‌های زیادی از کودکی و زندگی پیش رویش بود، با رویاهایی ساده و بزرگ که برای آینده در سر داشت. یکی از همان بچه‌هایی بود که مدرسه برایش فقط کلاس و درس نبود؛ جایی بود برای یاد گرفتن، دوست پیدا کردن و ساختن آینده‌ای که هنوز آغاز نشده بود.
مطهره وطنش را دوست داشت و آرزویش این بود که روزی پرچم کشورش را در قله‌های افتخار ببیند. شاید برای یک کودک، این آرزو خیلی بزرگ به نظر برسد؛ اما برای مطهره بخشی از تصویری بود که از آینده در ذهنش ساخته بود؛ آینده‌ای که می‌توانست در آن بزرگ شود، توانایی‌هایش را پیدا کند و خودش سهمی در سربلندی سرزمینش داشته باشد.
حالا نام مطهره، در میان نام ۱۵۶ قربانی مدرسه میناب ثبت شده است؛ دختری ۱۰ ساله با آرزویی که ناتمام ماند.
