مدرسه‌ای که روزی با صدای خنده و زنگ کلاس زنده بود، امروز به بخشی از حافظه جمعی مردم میناب تبدیل شده است. جایی که هر گوشه‌اش یادآور زندگی کودکانی است که صبحی عادی را آغاز کردند، اما سرنوشت دیگری برایشان رقم خورد. ایستادن در این مکان، فاصله میان روایت‌ها و واقعیت را از بین می‌برد و ابعاد این فاجعه را ملموس‌تر می‌کند.

در قسمت بیست‌ویکم «مدرسه‌ای که دیگر نیست»، به همان نقطه‌ای می‌رویم که روایت میناب از آن آغاز شد؛ جایی که هنوز آثار حادثه، بی‌صدا از روزی سخن می‌گویند که برای همیشه در حافظه مردم این شهر ماندگار شد.