ماکان نصیری، تو کجایی؟ این سؤال، ماه‌هاست که در دل مادرش تکرار می‌شود؛ سؤالی که هنوز پاسخی برایش پیدا نشده و هر روز با دلتنگی و چشم‌انتظاری همراه است. برای یک مادر، نبودن فرزند فقط خالی بودن یک جای خانه نیست؛ تمام لحظه‌های روز می‌توانند یادآور پسری باشند که هنوز چشم‌به‌راه بازگشتش است.

امان از دل مادر ماکان… دلی که میان امید و دلتنگی مانده و هنوز نمی‌تواند از جست‌وجوی پسرش دست بکشد. ماکان برای او فقط یک نام در میان نام‌های مدرسه میناب نیست؛ پسرش است، عزیز دلش، و بخشی از تمام زندگی‌اش. ماکان، اگر صدای مادر را می‌شنوی؛ هنوز کسی اینجا چشم‌به‌راه توست. 🥀