شب‌هایی که در میناب به جستوجو و تفحص گذشت؛ شب‌هایی که امید به پیدا شدن عزیزان، با اندوهِ روبه‌رو شدن با حقیقت درهم آمیخته بود. هر لحظه از آن شب‌ها، روایتی دارد که در خاطره مردم میناب باقی خواهد ماند.
در ادامه، پیکرهای قربانیان میناب بر دوش مردم تشییع می‌شوند؛ دانش‌آموزانی که صبح با کیف و کتاب راهی مدرسه شده بودند و معلمانی که دیگر به کلاس‌هایشان بازنگشتند. صدای والدین، روایت این داغ را از قاب تصویر فراتر می‌برد؛ صدای پدران و مادرانی که از فرزندانشان می‌گویند و از جای خالی‌ای که هیچ واژه‌ای توان توصیفش را ندارد.
این تصاویر، فقط ثبت یک شب و یک مراسم نیستند؛ بخشی از حافظه میناب‌اند. روایت خانواده‌هایی که باید شنیده شوند و نام قربانیانی که نباید در گذر زمان فراموش شوند.
