محیا سالاری، یکی از دانش‌آموزان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب؛ دختری که در یکی از روزهای معمولی زندگی‌اش، شعری زیبا می‌خواند و با صدای خود لحظه‌ای از زندگی‌اش را به یادگار گذاشت. آن روز شاید هیچ‌کس نمی‌دانست قرار است همین تصویر و همین صدا، روزی به یکی از عزیزترین یادگارهای خانواده‌اش تبدیل شود.

حالا این شعر و تصویر محیا، بخشی از خاطراتی است که از او باقی مانده؛ یادگاری از دانش‌آموزی که می‌خواند، می‌خندید و رویاهایی برای آینده داشت. گاهی یک ویدئوی کوتاه، تمام چیزی است که از یک روز ساده باقی می‌ماند؛ و برای خانواده محیا، همین چند لحظه ارزش یک دنیا را دارد.