بعد از آن روز، برای بعضی از بازماندگان میناب، زندگی دیگر به شکل قبل ادامه پیدا نکرد. یکی از دانش‌آموزان دختر که از آن حادثه جان سالم به در برده، بیشتر سکوت می‌کند و کمتر حرف می‌زند؛ گویی بخشی از آنچه دیده و تجربه کرده، هنوز در درونش باقی مانده و به زبان آوردنش آسان نیست.

گاهی سکوت هم یک روایت است؛ روایتی از ترس، شوک و خاطره‌ای که شاید هنوز برای یک کودک سنگین‌تر از آن باشد که بتواند درباره‌اش حرف بزند. او زنده ماند، اما آن روز را با خود به زندگی‌اش آورد. شاید هیچ دوربینی نتواند عمق این سکوت را ثبت کند؛ اما همین سکوت، خودش می‌تواند بخشی از روایت تلخ میناب باشد.