روایت مادر امیرعلی کمالی، از دانش‌آموزان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، بازتاب اندوه مادری است که از تکرار داغ فرزندش سخن می‌گوید. او با جمله «این سومین بار است که او را به خاک می‌سپارند…» از روزهایی روایت می‌کند که هر مرحله از شناسایی، انتقال و خاکسپاری، زخم فقدان را برای خانواده دوباره تازه کرده است.

این روایت، تنها بیان یک سوگ شخصی نیست؛ بلکه بخشی از خاطرات تلخ خانواده‌هایی است که در پی این حادثه عزیزان خود را از دست دادند. سخنان مادر امیرعلی، عمق رنج و دشواری روزهایی را نشان می‌دهد که خانواده‌های قربانیان برای یافتن، شناسایی و بدرقه فرزندانشان پشت سر گذاشتند و یاد این دانش‌آموزان را برای همیشه در حافظه مردم زنده نگه می‌دارد.