در میان اشک و افتخار، پدر و مادر زینب مکی‌زاده از دخترشان می‌گویند؛ دختری که در دامان خانواده با ایمان، حیا، مهربانی و عشق به ارزش‌هایش رشد کرد. زینب برای خانواده تنها یک دانش‌آموز نبود؛ دختری پر از آرزو و امید بود که روزهای کودکی‌اش را در کنار خانواده و دوستانش سپری می‌کرد و آینده‌ای روشن در پیش داشت.

پدر و مادرش از خاطرات زینب، روحیه آرام و مهربانش و ویژگی‌هایی می‌گویند که او را برای خانواده عزیز و ماندگار کرده است. دختری که ۹ اسفند ۱۴۰۴، در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، فرصت ادامه زندگی و دنبال کردن آرزوهایش را از دست داد.