زمستان 1404 برای میناب فقط با سرمای هوا نگذشت؛ با خاطرات روزهایی گذشت که هنوز از ذهن مردم شهر پاک نشده‌اند. تصاویری از مدرسه شجره طیبه، کلاس‌هایی که دیگر صدای دانش‌آموزان در آن‌ها شنیده نمی‌شود، و خیابان‌هایی که شاهد بدرقه قربانیان بودند؛ قاب‌هایی که هر کدام بخشی از آن روز تلخ را در خود نگه داشته‌اند.
در میان این تصاویر، چهره والدینی دیده می‌شود که هنوز باورشان نشده است فرزندی که صبح با کیف و کتاب از خانه بیرون رفت، دیگر به خانه برنمی‌گردد. بی‌قراری مادرها و پدرها، اشک‌هایی که بند نمی‌آیند و نگاه‌هایی که میان جمعیت به دنبال عزیزشان می‌گردند، روایت دیگری از میناب است؛ روایتی که پشت هر نام، یک خانواده و یک دلتنگی بزرگ دارد.
این تصاویر فقط ثبت چند لحظه از یک حادثه نیستند؛ بخشی از حافظه میناب‌اند. مدرسه تخریب‌شده، مراسم تشییع و چهره خانواده‌هایی که هنوز با جای خالی عزیزانشان زندگی می‌کنند، همه یادآور نام دانش‌آموزان و قربانیانی است که نباید در گذر زمان فراموش شوند.
