نهم اسفند که این حمله رقم خورد.هر چقدر که به مدرسه نزدیک‌تر می‌شدم، دیگر پاهایم بیشتر از توان می‌افتاد.سمتی که کلاس پسرانم در مدرسه شجره طیبه میناب بود، با خاک یکسان شده بود.پیکر فرزندانم را قطعه قطعه شده دیدم.این 50 روز نه خواب داشتم و نه خوراک؛ اصلا آرام نمی‌شوم.دوست دارم یک بار دیگر پسرانم را بغل کنم؛ خیلی دلم برایشان تنگ شده بچه‌هایم فدای امام زمان خود شدند.