روایت معلم ماکان نصیری، از دانش‌آموزان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، گوشه‌ای از خاطرات روزهای حضور او در کلاس را بازگو می‌کند. او از روحیه کودکانه، صمیمیت و لحظه‌هایی می‌گوید که امروز، پس از گذشت زمان، به خاطراتی ارزشمند و فراموش‌نشدنی تبدیل شده‌اند. این روایت، تصویری از دانش‌آموزی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که با رفتار و حضورش در ذهن معلمان و همکلاسی‌هایش ماندگار شده است.
سخنان معلم ماکان، تنها مرور یک خاطره نیست؛ بلکه یادآور جای خالی دانش‌آموزی است که زندگی‌اش در آن حادثه تلخ ناتمام ماند. این روایت، بخشی از دلتنگی کسانی را بازتاب می‌دهد که روزی او را از نزدیک می‌شناختند و امروز، با مرور خاطراتش، یاد این دانش‌آموز قربانی را زنده نگه می‌دارند.
