مهدیس نظری، یکی از دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب؛ دختری که روزی با کیف و دفترش راهی مدرسه می‌شد و برای خانواده‌اش پر از شور زندگی بود. حالا از آن روزها، عکس‌ها و خاطراتی مانده که برای عزیزانش، ارزششان با هیچ چیز قابل مقایسه نیست.

«دیدارمون به قیامت عزیزدلم…» جمله‌ای که از عمق دلتنگی خانواده برای مهدیس می‌آید؛ دلتنگی برای صدایی که دیگر در خانه شنیده نمی‌شود و حضوری که جای خالی‌اش هر روز بیشتر به چشم می‌آید. نام مهدیس را می‌گوییم تا میان روایت‌های میناب گم نشود و خاطره‌اش زنده بماند.