پارسال همین روزها بود که مهدیس برای رفتن به کلاس اول آماده می‌شد؛ با ذوقِ شروع یک فصل تازه، با کیف و دفترهایی که قرار بود همراه روزهای مدرسه‌اش باشند. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد یک سال بعد، جای خالی‌اش این‌قدر سنگین باشد و دیگر صدای خنده و شوقش برای رفتن به مدرسه شنیده نشود.

مهدیس جان، پاشو دخترم… کلاس دومی شدی. قرار بود امسال دوباره کیف مدرسه‌ات را برداری و یک سال دیگر از خاطرات مدرسه‌ات بسازی. اما حالا برای خانواده‌ات، آغاز سال تحصیلی به جای شوق، با دلتنگی تو گره خورده است. دختر مهربان ایران، یادت همیشه در دل‌ها زنده می‌ماند.