چند شب پیش از آن حادثه تلخ، دبستان شجره طیبه میناب هنوز همان مدرسه آشنای بچه‌ها بود؛ پر از رفت‌وآمد، کلاس، برنامه‌های مدرسه و خاطراتی که آن روزها برای دانش‌آموزان کاملاً عادی به نظر می‌رسید. تصاویر آن روزها حالا معنای دیگری پیدا کرده‌اند؛ قاب‌هایی از مدرسه‌ای که هنوز سالم بود و کودکانی که با خیال مدرسه، درس و آینده در آن حضور داشتند.

امروز نگاه کردن به همان تصاویر، یادآور چیزی است که بعد از حادثه دیگر وجود نداشت. چند شب فاصله، میان یک مدرسه زنده و یک ویرانه بود؛ میان روزهایی که بچه‌ها در آن زندگی می‌کردند و روزی که خانواده‌ها با داغ فرزندانشان روبه‌رو شدند. این تصاویر، آخرین قاب‌های یک مدرسه پیش از حادثه‌اند؛ مدرسه‌ای که برای کودکانش خانه دوم بود و حالا هر گوشه‌اش، خاطره‌ای از آنها را در خود نگه داشته است.