داغ بعضی نبودن‌ها، با گذشت روزها کمرنگ نمی‌شود؛ آرام و بی‌صدا در دل می‌ماند و با هر خاطره، هر تصویر و هر یادگار دوباره جان می‌گیرد. جای خالی محمدرضا شهسواری نیز از همان داغ‌هایی است که هنوز در دل خانواده، دوستان و مردم میناب سنگینی می‌کند.

یاد محمدرضا، یاد کودکی است که آرزوها و روزهای شیرین زندگی‌اش ناتمام ماند. نام او در کنار دیگر قربانیان مدرسه شجره طیبه میناب، همچنان زنده است و مرور هر یادگار از او، تنها دلتنگی برای کودکی را زنده می‌کند که خیلی زود از میان عزیزانش رفت.