چند ماه از حادثه میناب گذشته بود، اما برای خانواده‌ها، زمان نتوانسته بود جای خالی عزیزانشان را پر کند. هر روز با خاطراتشان زندگی می‌کردند و به امیدی سخت و دردناک چشم دوخته بودند؛ تا اینکه پیدا شدن قطعات دیگری از پیکر قربانیان، دوباره همه‌چیز را به روز نخست برگرداند. خبری که برای یک خانواده می‌تواند هم‌زمان تلخ و آرامش‌بخش باشد؛ تلخ از آن رو که داغ فقدان دوباره تازه می‌شود و آرامش‌بخش از آن جهت که بخشی از انتظار و چشم‌به‌راهی به پایان می‌رسد.

پس از ماه‌ها، این قطعات پیدا شدند و در مراسمی دوباره تشییع شدند؛ مراسمی که برای خانواده‌ها فقط یک وداع نبود، بلکه مواجهه دوباره با حقیقت فقدانی بود که هنوز برایشان باورکردنی نیست. داغ میناب هر بار که نامی، تصویری یا نشانی از قربانیان پیدا می‌شود، دوباره تازه می‌شود؛ داغی که با گذشت ماه‌ها، همچنان در دل خانواده‌ها و مردم این شهر زنده مانده است.