برای یک پدر و مادر، هیچ وداعی نباید با تکه‌ای از پیکر فرزندشان باشد. اما خانواده‌های میناب پس از ماه‌ها انتظار، با بخش‌هایی از پیکر فرزندشان روبه‌رو شدند و دوباره به مراسم وداع رفتند؛ وداعی که تلخی آن را نمی‌توان با کلمات توضیح داد. انگار زخمی که هنوز تازه بود، یک بار دیگر باز شد و خانواده دوباره با حقیقت نبودن عزیزشان مواجه شدند.

این فقط خداحافظی با یک تکه از پیکر نبود؛ خداحافظی دوباره با تمام خاطرات یک فرزند بود. با کودکی که روزی با خنده از خانه بیرون می‌رفت، با صدایش خانه را پر می‌کرد و قرار بود سال‌ها کنار خانواده زندگی کند. حالا تنها چیزی که از او بازگشته، بخشی از پیکر اوست؛ و خانواده‌ای که باید با همان بخش کوچک، تمام دنیای از دست‌رفته‌شان را به خاک بسپارند.