شامگاه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵؛ نزدیک به پنج ماه از فراق سارا و کودکان میناب گذشته است، اما داغشان هنوز تازه است. بغض می‌کنیم، اشک می‌ریزیم و به پدرانی نگاه می‌کنیم که جای خالی فرزندشان را هر روز با خود به دوش می‌کشند؛ پدر سارا شایسته، یکی از همان پدرهاست.

در میان این همه اندوه، چشممان به ایران و مردمش می‌افتد؛ مردمی که در سخت‌ترین روزها کنار هم ایستادند و یاد کودکان میناب را زنده نگه داشتند. برای این سرزمین و مردمی که هنوز برای فرزندانش دل می‌سوزانند، شکرگزاریم.