گاهی یک وسیله ساده، می‌تواند بخشی از یک خاطره بزرگ باشد؛ مثل کوله‌پشتی‌ای که هر روز همراه یک کودک به مدرسه می‌رفت، کتاب‌ها و دفترهایش را در خود جای می‌داد و بخشی از زندگی روزمره او بود. این بار، کوله‌پشتی‌های بچه‌های میناب الهام‌بخش ساخت یک اثر هنری شده‌اند؛ سجاق‌سینه‌ای کوچک، با روایتی بزرگ؛ اثری که قرار است یاد دانش‌آموزان قربانی‌شده میناب را در قالبی هنری زنده نگه دارد.

این اثر، ادای احترام به کودکانی است که مدرسه و کوله‌پشتی باید برایشان نشانه درس، دوستی و آینده می‌بود. هر جزئی از این سجاق‌سینه، یادآور بخشی از زندگی کودکانه‌ای است که ناتمام ماند؛ روایتی که از یک کوله‌پشتی معمولی آغاز می‌شود و به یک نشانه ماندگار برای به یاد آوردن دانش‌آموزان میناب تبدیل می‌شود. به یاد میناب؛ به یاد کودکانی که باید آینده را می‌ساختند.