به کدامین گناه، پسرهای میناب را از آغوش مادرانشان گرفتید؟
آن‌ها هنوز کودک بودند؛ با دل‌هایی کوچک و رویاهایی بزرگ، با کیف‌هایی بر دوش و آرزوی فردایی روشن. پسرهای میناب قرار بود روزی بزرگ شوند، درس بخوانند، کار کنند، دست پدر و مادرشان را بگیرند و برای شهرشان آینده بسازند؛ اما حالا جای خالی‌شان در خانه‌ها و نیمکت‌های مدرسه، سنگین‌ترین روایت این روزهاست.
به کدامین گناه، خنده‌هایشان را به سکوت تبدیل کردید و رویاهایشان را ناتمام گذاشتید؟
نامشان شاید کودکانه باشد، اما داغشان برای همیشه بزرگ است؛ داغی که مادران میناب با خود حمل خواهند کرد و مردم این شهر هرگز فراموشش نخواهند کرد.