یک تکه از کوله‌پشتی دانش‌آموزی که قرار بود هر روز با آن کتاب و دفترهایش را به مدرسه ببرد، بعد از حمله میان آوار مدرسه شجره طیبه باقی ماند. کوله‌پشتی‌هایی که تا چند ساعت قبل، بخشی از زندگی عادی دانش‌آموزان بودند، حالا به نشانه‌ای از آن صبح تلخ تبدیل شده‌اند.
این تصویر، فقط تصویر یک بند کوله‌پشتی نیست؛ سندی از حضور دانش‌آموزانی است که در لحظه حمله در مدرسه بودند. وسایل شخصی، کتاب‌ها و کوله‌پشتی‌های باقی‌مانده، روایت همان کلاس‌هایی را می‌کنند که دانش‌آموزان در آن مشغول درس خواندن بودند.
میناب را نمی‌شود از روی آمار و اعداد به یاد آورد؛ گاهی یک بند کوله‌پشتی کافی است تا بفهمیم چه کسانی آنجا بودند و چه چیزی از زندگی‌شان باقی مانده است.
