اتاق مشترک احمدرضا و جواد سرتک‌زاده، امروز بیش از هر چیز، یادآور روزهایی است که دو برادر در کنار هم بزرگ می‌شدند؛ جایی که خاطرات کودکی، بازی‌ها، کتاب‌ها و وسایلشان هنوز از حضورشان حکایت می‌کند. سکوت این اتاق، برای خانواده‌شان روایتگر جای خالی دو فرزندی است که دیگر به خانه بازنگشتند.

این تصاویر، تنها نمایی از یک اتاق نیست؛ روایتی از زندگی ناتمام دو دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب است که رؤیاهای کودکانه‌شان در همان روز تلخ متوقف شد. اتاقی که روزی پر از صدای خنده دو برادر بود، امروز به یادگاری ماندگار از احمدرضا و جواد سرتک‌زاده تبدیل شده است.