صدای محمد پیرزاده، فقط روخوانی چند خط از یک کتاب درسی نیست؛ صدای کودکی است که با شوق درس خواندن، واژه‌های «ایران» را بر زبان می‌آورد. امروز همان صدا، از میان خاطره‌ها دوباره شنیده می‌شود و ارزش لحظه‌هایی را یادآوری می‌کند که روزی عادی به نظر می‌رسیدند، اما حالا به گنجینه‌ای از یادها تبدیل شده‌اند.
گاهی یک جمله کوتاه، سال‌ها در ذهن می‌ماند. شنیدن صدای محمد، بیش از هر چیز، یادآور نسلی است که دفتر و مداد و کتاب، تمام دنیایشان بود. صدایی که در زمان متوقف شد، اما مهر سرزمین، مدرسه و روزهای کودکی را برای همیشه در دل کسانی که آن را می‌شنوند زنده نگه می‌دارد.
