ماه‌ها گذشته، اما برای میناب انگار هنوز همان روز اول است؛ همان روزی که خبر رسید، همان اضطراب، همان اشک‌ها و همان خانه‌هایی که ناگهان جای خنده کودکانشان را با سکوت عوض کردند. زمان گذشته، اما داغ خانواده‌ها نگذشته است. هر تصویر، هر خاطره، هر وسیله به‌جامانده و هر روایت تازه، دوباره بخشی از آن روز تلخ را زنده می‌کند.

میناب هنوز روایت دارد؛ روایت مادرانی که دلتنگ فرزندانشان‌اند، پدرانی که با عکس‌ها و وسایل کودکانشان زندگی می‌کنند، معلم‌ها و امدادگرانی که آن روز را دیده‌اند و کودکانی که از آن حادثه جان سالم به در بردند. شاید غم میناب تمام‌شدنی نباشد، اما روایت کردنش ادامه دارد؛ برای اینکه نام کودکانش فراموش نشود و آنچه بر این شهر گذشت، در حافظه مردم باقی بماند.