روزی که این ویدیو را در گروه فرستادی و خودت را معرفی کردی، هیچ‌کس فکر نمی‌کرد چند ماه بعد همین تصویر تبدیل به یکی از باارزش‌ترین یادگارهای تو شود. آن روز، ماکان فقط یک دانش‌آموز بود که با دوستانش زندگی می‌کرد، می‌خندید و از روزهای معمولی مدرسه‌اش می‌گفت؛ اما حالا هر بار دیدن این ویدیو، دلتنگی و حسرت روزهایی را زنده می‌کند که دیگر تکرار نمی‌شوند.

آخ ماکان عزیزم… دلم برای تو، آرشا و همه دوست‌هایت تنگ شده؛ برای جمعی که باید هنوز کنار هم می‌بودند و خاطره می‌ساختند. کاش می‌شد فقط برای یک لحظه به همان روزها برگشت، دوباره صدایتان را شنید و شما را در آغوش گرفت. حالا مانده همین ویدیوها و عکس‌ها و خاطراتی که باید نگهشان داریم تا نام و لبخند شما هیچ‌وقت از یاد نرود.