در لحظات پس از حادثه، تماس‌هایی گرفته شد؛ صداهایی که از میان ترس و اضطراب، خبر از زنده بودن عزیزانی می‌داد که حالا زیر آوار گرفتار شده بودند. خانواده‌ها با شنیدن صدایشان، به همان چند ثانیه و چند کلمه دل بسته بودند؛ به امید اینکه امدادگران بتوانند هرچه زودتر به آنها برسند و نجاتشان دهند.

اما زمان می‌گذشت و آوار همچنان بر جای خود سنگینی می‌کرد. آخرین تماس، آخرین نشانه از حیات و آخرین صدایی بود که خانواده‌ها از عزیزشان شنیدند. حالا آن صداها فقط در حافظه کسانی مانده که آن سوی تلفن، با تمام وجود تلاش می‌کردند امیدشان را حفظ کنند؛ خاطره‌ای تلخ از لحظاتی که هر ثانیه برای رسیدن به یک عزیز، اهمیت داشت.