رضا حبشیان، فرزند علی حبشیان و آمنه بیاد، دانش‌آموز قربانی ۷ ساله کلاس دوم ابتدایی بود. او تنها فرزند خانواده‌اش بود؛ کودکی که پس از سال‌ها انتظار و توسل خانواده به حضرت امام رضا(ع)، دیده به جهان گشود و به همین دلیل، نام «رضا» را برای او برگزیدند.
رضا کودکی پرنشاط، دوست‌داشتنی و سرشار از آرزوهای کودکانه بود. خانواده‌اش سال‌ها برای داشتن او دعا کرده بودند و حضورش، روشنی‌بخش خانه‌شان بود. اما این همراهی تنها هفت سال ادامه داشت.
صبح نهم اسفند ۱۴۰۴، رضا مانند دیگر دانش‌آموزان با شوق راهی مدرسه شجره طیبه شد، اما حمله به مدرسه، زندگی کوتاه و آرزوهای کودکانه‌اش را ناتمام گذاشت. او نیز در کنار دیگر دانش‌آموزان مظلوم میناب، آسمانی شد و نامش در فهرست قربانیان این حادثه جاودانه شد.
پدر رضا، علی حبشیان، بعدها از رضا به عنوان هدیه‌ای از سوی امام رضا(ع) یاد کرد و گفت که پس از سال‌ها انتظار، خداوند این فرزند را به خانواده‌شان عطا کرده بود. خاطرات شیرین بازیگوشی‌های رضا و حتی کفش‌های ورزشی نارنجی‌اش، امروز برای خانواده یادگار سال‌های کوتاه حضور اوست.
پیکر مطهر رضا حبشیان در میناب به خاک سپرده شد و یاد او، به‌عنوان کودکی که زندگی‌اش با نام امام رضا(ع) آغاز شد و در مسیر مظلومیت به پایان رسید، برای همیشه در خاطر خانواده و مردم میناب باقی خواهد ماند.
