وقتی نام مدرسه شجره طیبه میناب به میان می‌آید، بسیاری ناخودآگاه فقط به دختران دانش‌آموز فکر می‌کنند؛ اما بخش قابل توجهی از قربانیان این واقعه، پسران دانش‌آموز بودند. دانش‌آموزانی که در همان مدرسه درس می‌خواندند و هر کدام برای خانواده‌شان دنیایی از امید و آرزو بودند.
پسرانی که آن روز با کیف و کتاب راهی مدرسه شدند، قرار بود بزرگ شوند، درس بخوانند و آینده‌ای برای خودشان بسازند. حالا اما نامشان در میان قربانیان این حادثه ثبت شده و جای خالی‌شان در خانه، مدرسه و میان دوستانشان باقی مانده است.
میناب فقط روایت دخترانی نیست که قربانی این حادثه شدند؛ پسران دانش‌آموز هم بخشی از این روایت‌اند و نباید در سایه روایت‌های دیگر فراموش شوند.
