روی یکی از نیمکت‌های مدرسه شجره طیبه، نقاشی یک دانش‌آموز باقی مانده؛ نقاشی‌ای ساده، کودکانه و بی‌خبر از اینکه همان نیمکت، روزی زیر آوار مدرسه قرار خواهد گرفت.
برای ما شاید فقط چند خط و رنگ روی چوب باشد، اما پشت همین نقاشی، تصویر روزهایی است که دانش‌آموزان روی همین نیمکت‌ها می‌نشستند، درس می‌خواندند، با هم حرف می‌زدند و برای آینده‌شان رویا داشتند. حالا مدرسه ویران شده، اما ردّ دست‌های کوچک آن‌ها هنوز روی همین نیمکت‌ها مانده است.
