بعضی دردها را نمی‌شود با کلمه‌ها گفت؛ باید آن‌ها را خواند، با صدایی که از دل برمی‌آید و به دل می‌نشیند. علی ناصری برای دانش‌آموزان مدرسه میناب خوانده؛ برای آن لبخندهایی که ناتمام ماندند و صداهایی که جای خالی‌شان هنوز در خانه‌ها و کلاس‌ها شنیده می‌شود.

این آهنگ، فقط یک قطعه موسیقی نیست؛ ادای احترامی است به یاد دانش‌آموزانی که دیگر میان ما نیستند. شاید صداها خاموش شوند، اما تا وقتی کسی از آن‌ها بخواند و یادشان را زنده نگه دارد، نامشان فراموش نخواهد شد.