محمود غلامیانی متولد ۷ خرداد ۱۳۶۹ و ۳۵ ساله بود. او بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود و دو خواهر و یک برادر داشت. محمود فوق‌دیپلم حسابداری داشت، به بازار بورس علاقه‌مند بود و برای تأمین هزینه‌های زندگی با خودروی پرایدش کار می‌کرد. خانواده از علاقه زیاد او به کودکان می‌گویند؛ از بچه‌های خانواده گرفته تا کودکان کم‌برخورداری که محمود سال‌ها برایشان دفتر، مداد و لوازم‌التحریر تهیه می‌کرد. صبح روز حادثه نیز آخرین تماسش با مادرش، مثل همیشه با احوالپرسی و نگرانی از حال او همراه بود.

محمود آن روز در ارتباط با سرویس مدرسه در محل حضور داشت. پس از حمله نخست، وقتی وضعیت مدرسه و دانش‌آموزان را دید، می‌توانست محل را ترک کند؛ اما ماند. وارد محدوده مدرسه شد تا به بیرون آوردن کودکان کمک کند. در جریان این تلاش، یک کودک پیش‌دبستانی را از محل خارج کرد و در خودروی خود قرار داد؛ اما به جای آنکه خودش از منطقه دور شود، دوباره به سمت مدرسه برگشت تا برای نجات افراد دیگری کمک کند. در حمله بعدی، محمود نیز جان باخت.

محمود غلامیانی در ۳۵ سالگی از دنیا رفت؛ مردی که علاقه‌اش به کودکان فقط در حرف نبود و آن روز، در سخت‌ترین لحظه، خودش را برای کمک به آن‌ها به خطر انداخت. راننده‌ای که می‌توانست بعد از بیرون آوردن یک کودک از آنجا دور شود، اما دوباره برگشت؛ و همین بازگشت، آخرین بازگشت او شد.