«سهم من از داشتن شما، سنگ مزاریست و بس…» جمله‌ای کوتاه از مادری که حالا به جای در آغوش گرفتن دو فرزندش، باید با سنگ مزارشان از خاطراتشان حرف بزند. محمدعلی و علی‌اکبر کریانی پاکو، دو دانش‌آموز قربانی مدرسه شجره طیبه میناب؛ دو برادری که روزی بخشی از زندگی و تمام دنیای خانواده‌شان بودند.
دو برادر، دو جای خالی، و خانه‌ای که دیگر صدای قدم‌ها و خنده‌هایشان را نمی‌شنود. محمدعلی و علی‌اکبر قرار بود کنار هم بزرگ شوند، سال‌های بیشتری را در کنار خانواده بگذرانند و خاطره‌های بیشتری بسازند؛ اما حالا خاطراتشان، عکس‌هایشان و نامشان تنها چیزی است که از آن روزهای باهم‌بودن برای خانواده باقی مانده است. نامشان در میان روایت‌های میناب می‌ماند؛ تا فراموش نشوند. 🥀
