پدرِ زهرا انصاری‌فر، دانش‌آموز قربانی مدرسه میناب، از قولی می‌گوید که به دخترش داده بود؛ قولی برای همراهی در جشن تکلیفش در مشهد. سفری که قرار بود یکی از شیرین‌ترین خاطرات پدر و دختر باشد، اما ناتمام ماند و حالا تنها خاطره و یاد زهرا از آن روزها برای خانواده‌اش باقی مانده است.

گاهی یک قول ساده، بعد از رفتن یک عزیز، معنایی سنگین پیدا می‌کند. پدر زهرا هنوز آن وعده را به یاد دارد؛ وعده‌ای که قرار بود با لبخند دخترش کامل شود، اما هیچ‌وقت فرصت عملی شدن پیدا نکرد. بعضی قرارها ناتمام می‌مانند، اما از یاد نمی‌روند.